سیمرغ

چون تیغ آفتاب برقامتش نشست/
یادی زباغ خیال بخاطرش نشست
عزم سفرکردودامن کشان برفت
آنجاکه شمیم وصال درباورش نشست

تاچشم اوبه حقیقت گشوده شد
گویاکه نفس منیت به دامنش نشست

سیمرغ بُد و پرّان شدبه آسمان
آنجا که قاف طریقت درباطنش نشست