کمربسته

درموسم چله پدرم مرثیه داربود
بانذرونیازش همیشه تعزیه دار بود

افسوس که ایشان غزلی بیش نخواند/
درحسرت تربت حسین چله نگار بود /

ازچله به چله پدرم چلچله وار بود/
بین الحرمین کنگره سلسله واربود

تاجان پدرجام جهان نهاد و رفت
فقدان به بکباره او زلزله وار بود

ازجمله کمالات پدر همسایه دار بود /
کاشانه مهربانی اش چه پایه دار بود /

افسانه هستی اش اگرفانی گشت/
اخلاق کریمانه او طلایه دار بود /

کاش چون پدرم غلام حرمت می بودم،
می خرامیدی ومن خاک رهت می بودم

کاش می شد تو ای بنده نواز /
می سپردی که من در نظرت می بودم/