افسانه هستی

در شام اسارت حرمش تعزیه دار بود

افسوس که ایشان غزلی بیش نخواند/

درحسرت تربت حسین چله نگار بود /

ازچله به چله پدرم چلچله وار بود/
پیوسته حماسه حسین سلسله واربود

آن پیرغلام گرچه غروب کردورفت
بارفتن او زندگی ام زلزله وار بود

او وقف حسین گشت و همی مدیحه دار بود /

درسبک وسیاق زندگی جریحه دار بود /

افسانه هستی اش اگرفانی گشت/

اخلاق کریمانه او طلایه دار بود /

کاش چون پدرم غلام حرمت می بودم،
می خرامیدی ومن خاک رهت می بودم

کاش می شد تو ای بنده نواز /
می سپردی که من در نظرت می بودم/